Doorgaan naar hoofdcontent

Even voorstellen

Mei 2026

Inmiddels is blog 58 geplaatst en zullen er geen nieuwe blogs meer door mij geplaatst worden. Na bijna 4,5 jaar is het klaar en goed geweest.
Voel je vrij om rond te neuzen en Gods zegen voor jou!

Liefs, Marloes


Januari 2022

Hoi!

Leuk dat je een kijkje neemt op deze blog.
Ik ben Marloes Zeeman, 37 jaar oud, getrouwd met Jan Paul en moeder van 2 kids. Op 12 oktober 2021 kreeg ik, out of the blue, de diagnose borstkanker. Een rollercoaster kan ik je zeggen... Inmiddels zijn we een paar maanden verder en zit ik middenin mijn chemo's, zoals je op de foto kunt zien 😉. Te midden van deze chaos kreeg ik rust en vrede. Heel bizar, want zo zit ikzelf totaal niet in elkaar... God gaf rust om alles stap voor stap aan te gaan. Zo bijzonder ❤. Zonder Hem had ik dat nooit gekund.

Deze blog is bedoeld om anderen te bemoedigen of misschien even te laten glimlachen. En het is voor mezelf heel fijn om alles op te schrijven, merk ik.
Dat God me laat zien dat Hij er is, betekent trouwens niet dat ik dus voortdurend in halleluja-stemming ben... Ik ervaar regelmatig strijd, heb weer een flinke huilbui en het gaat met vallen en opstaan. Maar toch... Ook jij hoeft het niet alleen te doen. Nooit. Er is Iemand die zoveel van je houdt en je wil helpen, dwars door alles heen. 

Liefs, Marloes

PS: in het menu rechts bovenin kun je aanklikken om me te volgen, mocht je dat willen 😘. 

UPDATE: zie blog 42 

Populaire posts van deze blog

Blog 58: The End

Beurs, maar blessed! De allerlaatste keer: de vijfde operatie van m'n reconstructietraject. Finally. En dubbel feest: in de vroege ochtend kreeg ik nog een telefoontje van mijn lieve oncologisch chirurg met een goede scan-uitslag! Dus helemaal happy samen met Jan Paul naar Kliniek Rijk van Nijmegen in Groesbeek . Na de eerste twee keer ziekenhuis werd ik nu voor de derde keer op rij op deze supermooie plek geopereerd, want Rijnstate Clinics maakt ook gebruik van een prachtig, fijn extern OK-complex. Heerlijk groene ligging, persoonlijk, warm en altijd hetzelfde team. Daar ga ik heel goed op. Drie keer is scheepsrecht dus ik trakteerde op Gelderse Verleiding, koos nog één keer voor 'Goodness of God' als muziekje op de OK, nam afscheid en kreeg een verrassing waarbij anesthesioloog, verpleegkundigen en de directeur nog wat liefs voor me hadden opgeschreven. Nou, daar moet je toch even een traantje van wegpinken (vooral als je onder narcose bent geweest 🤪). Ruim anderha...
Een reactie posten
Meer lezen

Blog 57: lipofilling ronde 4

Een gouden strik hangt te pronken aan de statige voordeur van deze omgebouwde villa. Hoewel het van zichzelf al een plaatje is om te zien. Na twee keer ziekenhuis, heb ik nu voor de tweede keer het voorrecht hier geopereerd te worden voor m'n reconstructietraject. Je moet er zelfs aanbellen. Een verpleegkundige doet open en laat net twee mensen naar buiten. Het gaat hier altijd vlot.  Ze is een oude rot in het vak, - zoals de meesten hier is me opgevallen - en ik herken haar gelijk. Pfff. Dat helpt dus ook. Direct volgt de intake. Ze maakt nog een grapje over de vorige keer, toen ik wat beroerd uit de narcose kwam en het '9 tot 5-rooster' in de war stuurde. De anesthesiemedewerker bleef om te helpen, omdat ze anders alleen zou zijn geweest. Ook die ruimte is er. Ze hadden me in een rolstoel op het terras gezet en op verzoek vol gegooid met bouillon, zodat ik niet flauw zou vallen. Wat een schatten. Het is al zes maanden geleden, maar ze weet het nog. Ook dat helpt. Al kun j...
Een reactie posten
Meer lezen

Blog 55: Life goes on

Het wordt wel juni waarschijnlijk voor lipofilling ronde 3. Juni. Geen april dus. Dat duurt nog heel lang. Garanties dat ik kan zwemmen in de zomervakantie heb ik dus ook niet. De ontsteking van een paar weken geleden is weg met dank aan de antibiotica en de chirurg was tevreden vanmorgen, maar ze wil het rust geven. 'Ik kan het maar 1 keer goed doen', zei ze. En ik vind het eigenlijk niet zo erg, geloof ik. Even een poosje rust. Hoop ik. Life goes on. Maandagmiddag kreeg ik m'n diploma van de incompany-opleiding van m'n werk. Echt een feestje. Trots. Vrijdag trouwt m'n schoonzusje en zijn we ceremoniemeesters. Nog een feestje. Dinsdag heb ik m'n halfjaarlijkse controle. Even bijpraten met m'n grote vriend. Ook een feestje. Ja echt. Dus eigenlijk wil ik gewoon dankbaar zijn. Vanmorgen toen ik naar de auto liep, zag ik een regenboog. En het raakte me. Want dat was heel lang geleden. In m'n hoofd, maar ook in de lucht. Hoop. Trouw. Rust. Het is maar op 1...
Een reactie posten
Meer lezen