Doorgaan naar hoofdcontent

Blog 23 - Papa

Deze week ben ik echt een beetje aan het landen.
Blijkbaar was dat nog niet gebeurd. Ook ik heb er nu een punt achter gezet na het afsluitende gesprek van dinsdag. 'Je moet weer gaan leven, weer lekker voor de klas gaan en niet meer in dit ******ziekenhuis terugkomen.' Heldere woorden van m'n chirurg. Daar ontbreekt het ook nooit aan bij hem. 'Een soort papa, dat heb je dan nodig' noemde een Toon Hermans-vrijwilliger hem. Het was een fijn gesprek. Wat ga ik die man missen.

Dus nu is het echt over en voorbij. En ik merk, dat ik behoefte heb aan veiligheid. Alsof je balanceert over een smalle rand, vlakbij de afgrond. Doen alsof er geen gapend ravijn is. Gewoon afleiding zoeken. Alles weer oppakken. Best wel lastig. Het is geen onwil, want ik wil graag. Maar dat onveilige, onrustige gevoel is zo naar. Toen lazen we Psalm 131 na het eten. Zo mooi. 

Ik voel me veilig bij U, zoals een kind in de armen van zijn moeder.

En ik kwam nog meer teksten tegen over God als Vader en wij als Zijn kinderen. En dat was precies wat ik nodig had. Dat ik dat dan weer net lees. Zo bijzonder. Want die veiligheid voelt wankel. Als het kon, kroop ik nu letterlijk in Zijn armen. Als een klein kind. Gek hè.
Ik was er met Hem over aan het praten. En ik dacht aan Zijn liefde voor mij, die zo groot is, dat Hij zelfs, als Papa, Zijn eigen Zoon voor me over had. Daar krijg je toch tranen van in je ogen...

Er bestaat zo'n mooie quote:

Als vooruit kijken je bang maakt
en terugkijken pijn doet,
kijk dan omhoog.
God zal je helpen.

Ook daar moest ik aan denken afgelopen week. Waar ligt mijn focus op? Liever bleef ik in m'n veilige bubbel in m'n veilige ziekenhuis bij m'n veilige arts. Maar ja. Dat kan niet, hè. En het is ook fijn om weer door te mogen. Dus wil ik m'n ogen op Hem richten. Turn your eyes upon Jesus. En zo de Wedloop lopen, ziende op de Leidsman en Voleinder van het geloof. En ja, ik kijk nog regelmatig over m'n schouder. En sta even stil. Maar dan weer door. Want Hij loopt naast me. En voor me. En achter me. En om me heen. Abba, mijn Vader. De veiligste Papa die er is.






Reacties

Populaire posts van deze blog

Blog 58: The End

Beurs, maar blessed! De allerlaatste keer: de vijfde operatie van m'n reconstructietraject. Finally. En dubbel feest: in de vroege ochtend kreeg ik nog een telefoontje van mijn lieve oncologisch chirurg met een goede scan-uitslag! Dus helemaal happy samen met Jan Paul naar Kliniek Rijk van Nijmegen in Groesbeek . Na de eerste twee keer ziekenhuis werd ik nu voor de derde keer op rij op deze supermooie plek geopereerd, want Rijnstate Clinics maakt ook gebruik van een prachtig, fijn extern OK-complex. Heerlijk groene ligging, persoonlijk, warm en altijd hetzelfde team. Daar ga ik heel goed op. Drie keer is scheepsrecht dus ik trakteerde op Gelderse Verleiding, koos nog één keer voor 'Goodness of God' als muziekje op de OK, nam afscheid en kreeg een verrassing waarbij anesthesioloog, verpleegkundigen en de directeur nog wat liefs voor me hadden opgeschreven. Nou, daar moet je toch even een traantje van wegpinken (vooral als je onder narcose bent geweest 🤪). Ruim anderha...

Blog 57: lipofilling ronde 4

Een gouden strik hangt te pronken aan de statige voordeur van deze omgebouwde villa. Hoewel het van zichzelf al een plaatje is om te zien. Na twee keer ziekenhuis, heb ik nu voor de tweede keer het voorrecht hier geopereerd te worden voor m'n reconstructietraject. Je moet er zelfs aanbellen. Een verpleegkundige doet open en laat net twee mensen naar buiten. Het gaat hier altijd vlot.  Ze is een oude rot in het vak, - zoals de meesten hier is me opgevallen - en ik herken haar gelijk. Pfff. Dat helpt dus ook. Direct volgt de intake. Ze maakt nog een grapje over de vorige keer, toen ik wat beroerd uit de narcose kwam en het '9 tot 5-rooster' in de war stuurde. De anesthesiemedewerker bleef om te helpen, omdat ze anders alleen zou zijn geweest. Ook die ruimte is er. Ze hadden me in een rolstoel op het terras gezet en op verzoek vol gegooid met bouillon, zodat ik niet flauw zou vallen. Wat een schatten. Het is al zes maanden geleden, maar ze weet het nog. Ook dat helpt. Al kun j...

Blog 55: Life goes on

Het wordt wel juni waarschijnlijk voor lipofilling ronde 3. Juni. Geen april dus. Dat duurt nog heel lang. Garanties dat ik kan zwemmen in de zomervakantie heb ik dus ook niet. De ontsteking van een paar weken geleden is weg met dank aan de antibiotica en de chirurg was tevreden vanmorgen, maar ze wil het rust geven. 'Ik kan het maar 1 keer goed doen', zei ze. En ik vind het eigenlijk niet zo erg, geloof ik. Even een poosje rust. Hoop ik. Life goes on. Maandagmiddag kreeg ik m'n diploma van de incompany-opleiding van m'n werk. Echt een feestje. Trots. Vrijdag trouwt m'n schoonzusje en zijn we ceremoniemeesters. Nog een feestje. Dinsdag heb ik m'n halfjaarlijkse controle. Even bijpraten met m'n grote vriend. Ook een feestje. Ja echt. Dus eigenlijk wil ik gewoon dankbaar zijn. Vanmorgen toen ik naar de auto liep, zag ik een regenboog. En het raakte me. Want dat was heel lang geleden. In m'n hoofd, maar ook in de lucht. Hoop. Trouw. Rust. Het is maar op 1...