Vanmiddag reed ik in het dorp, tussen de buien door. De lucht was prachtig. Elke 300 meter stopte ik weer voor een nieuwe foto. Ik ben gek op mooie luchten.
Op m'n 16e maakten we als gezin een reis naar Canada. Familie van ons woont in de provincie Saskatchewan, wat ook wel 'Land of the living skies' genoemd wordt. Toen al maakte ik hopen foto's die ik later liet afdrukken en op mijn kamer hing. Foto's van luchten maak ik dus nog steeds. Ik vind het zo iets majestueus hebben, zo groots en indrukwekkend, zo mooi. Om die prachtige wolken te zien, moet je omhoog kijken. De tijd nemen om te genieten.
Zorgen, piekeren of gewoon denken....
Tijdens de lessen vanmorgen dachten we na over dat wat we achter ons willen laten en waar we mee aan de slag willen in het nieuwe jaar. Ik vertelde de leerlingen als voorbeeldje dat ik 'me zorgen maken' achter me wilde laten. Wat heus niet vanzelf gaat en al helemaal niet makkelijk is, maar wel een mooi streven. Omdat het je bezig houdt, maar nergens brengt. Ze kwamen zelf ook met allerlei andere dingen die ze wilden achterlaten. Mooi hoor, zulke gesprekjes.
Toen ik vanmiddag naar die luchten keek, was ik even afgeleid en onder de indruk van alle kleuren.
Ik keek omhoog. En dat is precies, wat me helpt als ik me terneer geslagen voel. Soms letterlijk. Door moeilijkheden, verdriet, zorgen of strijd. Ik kijk omhoog. Daar komt mijn hulp vandaan.
En toen kwam er op ongeveer hetzelfde moment als dat ik die foto's maakte, een prachtige foto langs van een regenboog. Een regenboog boven mijn ziekenhuis. Dat zag ik toch echt als een knipoog. Een knipoog van boven 🥰.
Reacties
Een reactie posten
Bedankt voor je reactie!