Doorgaan naar hoofdcontent

Blog 52: lipofilling ronde 1

Eindelijk was daar mijn eerste lipofilling-operatie. Onderdeel van het reconstructietraject (AFT/BREAST trial) waar ik een poosje zoet mee ga zijn.
Het is ongeveer 9 maanden na de eerste ontmoeting met de plastisch chirurg in Rijnstate.
De wachttijd was lang, maar bewust. Ik had geen zin in gedoe tijdens de zomer dus we kozen expres voor september. 
Het kostte me heel wat hobbels, tranen en gesprekjes, voordat ik me aan dit nieuwe gebeuren over kon geven. Alles anders, nieuw, geen vertrouwd Ede en zeeën van tijd om je druk te maken. Niet mijn ding, zeg maar.
Maar eindelijk, na een goed gesprek met een verpleegkundig specialist en een aantal babbels bij m'n eigen chirurg in Ede (waar zou ik zijn zonder die man), vele knipoogjes van Boven en de wetenschap, dat ik elk moment kon stoppen, omdat ik zelf bepaal of en hoe lang ik door zal gaan, ging de knop om. Terugkijkend kan ik niet anders zeggen, dan dat het goed was.
Ik had weer mooie gesprekjes op de holding en op de OK werd ik compleet verrast.

'Kies maar een muziekje' zei een van de OK-medewerkers. Ik was stomverbaasd.
'Muziekje? Dat moet de chirurg doen. Zij moet toch goed kunnen snijden op een fijn muziekje? 'Nee, dit is om in slaap te vallen voor de narcose. Wat wil je horen?' Nou zeg. Ik vond dat echt heel speciaal. Dus ik koos een genre. Worship. Glazig keken ze me aan, maar Google hielp. En zo viel ik in slaap met woorden als 'surrender' en 'trust' en was zo onder zeil. Bijzonder toch? En ze waren zo lief allemaal. Zo lief. Ook de chirurg trouwens 😁.

Het was wat pittiger dan verwacht en na de narcose kwamen de tranen. Later op m'n kamer viel ik bijna, liggend in m'n bed notabene, flauw door m'n lage bloeddruk, dus 't werd wat later voor ik naar huis ging. Maar het herstel verliep vlot en na 10 dagen stond ik weer voor de klas!
Los van de 6 weken niet sporten, een eigenwijs fisteltje, wijde kleding dragen, voorzichtig knuffelen, op de bank slapen en de dubbele 'borstkolf' (die ik gekscherend 'popcornschaaltjes' noemde) die ik ruim 2 weken voor en 2 weken na de operatie moest dragen, kijk ik er met een goed gevoel op terug. 
Het was niet makkelijk, vooral mentaal niet, maar ronde 2 staat alweer voor de deur begin januari. 
Je moet er wat voor over hebben en een makkelijke manier om weer borsten te krijgen.... die is er helaas niet ...



Reacties

Populaire posts van deze blog

Blog 58: The End

Beurs, maar blessed! De allerlaatste keer: de vijfde operatie van m'n reconstructietraject. Finally. En dubbel feest: in de vroege ochtend kreeg ik nog een telefoontje van mijn lieve oncologisch chirurg met een goede scan-uitslag! Dus helemaal happy samen met Jan Paul naar Kliniek Rijk van Nijmegen in Groesbeek . Na de eerste twee keer ziekenhuis werd ik nu voor de derde keer op rij op deze supermooie plek geopereerd, want Rijnstate Clinics maakt ook gebruik van een prachtig, fijn extern OK-complex. Heerlijk groene ligging, persoonlijk, warm en altijd hetzelfde team. Daar ga ik heel goed op. Drie keer is scheepsrecht dus ik trakteerde op Gelderse Verleiding, koos nog één keer voor 'Goodness of God' als muziekje op de OK, nam afscheid en kreeg een verrassing waarbij anesthesioloog, verpleegkundigen en de directeur nog wat liefs voor me hadden opgeschreven. Nou, daar moet je toch even een traantje van wegpinken (vooral als je onder narcose bent geweest 🤪). Ruim anderha...

Blog 57: lipofilling ronde 4

Een gouden strik hangt te pronken aan de statige voordeur van deze omgebouwde villa. Hoewel het van zichzelf al een plaatje is om te zien. Na twee keer ziekenhuis, heb ik nu voor de tweede keer het voorrecht hier geopereerd te worden voor m'n reconstructietraject. Je moet er zelfs aanbellen. Een verpleegkundige doet open en laat net twee mensen naar buiten. Het gaat hier altijd vlot.  Ze is een oude rot in het vak, - zoals de meesten hier is me opgevallen - en ik herken haar gelijk. Pfff. Dat helpt dus ook. Direct volgt de intake. Ze maakt nog een grapje over de vorige keer, toen ik wat beroerd uit de narcose kwam en het '9 tot 5-rooster' in de war stuurde. De anesthesiemedewerker bleef om te helpen, omdat ze anders alleen zou zijn geweest. Ook die ruimte is er. Ze hadden me in een rolstoel op het terras gezet en op verzoek vol gegooid met bouillon, zodat ik niet flauw zou vallen. Wat een schatten. Het is al zes maanden geleden, maar ze weet het nog. Ook dat helpt. Al kun j...

Blog 55: Life goes on

Het wordt wel juni waarschijnlijk voor lipofilling ronde 3. Juni. Geen april dus. Dat duurt nog heel lang. Garanties dat ik kan zwemmen in de zomervakantie heb ik dus ook niet. De ontsteking van een paar weken geleden is weg met dank aan de antibiotica en de chirurg was tevreden vanmorgen, maar ze wil het rust geven. 'Ik kan het maar 1 keer goed doen', zei ze. En ik vind het eigenlijk niet zo erg, geloof ik. Even een poosje rust. Hoop ik. Life goes on. Maandagmiddag kreeg ik m'n diploma van de incompany-opleiding van m'n werk. Echt een feestje. Trots. Vrijdag trouwt m'n schoonzusje en zijn we ceremoniemeesters. Nog een feestje. Dinsdag heb ik m'n halfjaarlijkse controle. Even bijpraten met m'n grote vriend. Ook een feestje. Ja echt. Dus eigenlijk wil ik gewoon dankbaar zijn. Vanmorgen toen ik naar de auto liep, zag ik een regenboog. En het raakte me. Want dat was heel lang geleden. In m'n hoofd, maar ook in de lucht. Hoop. Trouw. Rust. Het is maar op 1...