Blog 2 - Draag elkanders lasten...

Draag elkanders lasten...
Het klinkt een beetje stichtelijk, maar wat hebben we dat mogen ervaren in de afgelopen tijd.
Lieve familieleden, vrienden, ouders van vriendjes van onze kids, leerkrachten van school, werkgevers en collega's, maar ook onze twee kerkfamilies in Ede en Engeland (waar we in 2019 een half jaar woonden) en zoveel meer mensen leven met ons mee. Ons huis stroomt vol met kaartjes, appjes, bloemen, cadeautjes en gebeden. Ik had er nooit zo bij stil gestaan wat medeleven eigenlijk met je kan doen, totdat er iets met je gebeurt en je dat aan den lijve ondervindt...

In het begin vond ik het lastig om mensen te ontmoeten. Het was teveel en te emotioneel. Steeds opnieuw je verhaal vertellen met alle bijkomende emoties. Ik zag het gewoon niet zitten. Daarom gingen we elke dag wandelen. Even erop uit en even weg van huis. Vaak naar het water. Heerlijk. En als we dan weer thuis kwamen, stond er weer iets moois of liefs bij de achterdeur of zat de brievenbus weer vol.

Op de dag van de diagnose heb ik 's avonds zoveel telefoontjes en appjes gepleegd en de dag daarna weer. Een groepsapp bood uitkomst om het allemaal een beetje in te perken, maar wat een zegeningen. We waren echt overweldigd. Ik realiseer me meer dan ooit hoe belangrijk medeleven is. Ik ben gelijk wat trouwer geworden in het sturen van kaartjes. Want kaartjes doen veel, hoor. Ik bewaar ze allemaal en plak ze in een groot, roze plakboek. Op internet heb ik een A4-postertje van Leo Heuvelman besteld met een gedicht en een vuurtoren voor op de voorkant. Heel toepasselijk 😊.

God is erbij. Dat merk ik echt, ook in het medeleven van andere mensen.

Copyrights: Houd vol - Leo Heuvelman, www.christelijkegedichten.com

Reacties

Populaire posts van deze blog

Blog 58: The End

Beurs, maar blessed! De allerlaatste keer: de vijfde operatie van m'n reconstructietraject. Finally. En dubbel feest: in de vroege ochtend kreeg ik nog een telefoontje van mijn lieve oncologisch chirurg met een goede scan-uitslag! Dus helemaal happy samen met Jan Paul naar Kliniek Rijk van Nijmegen in Groesbeek . Na de eerste twee keer ziekenhuis werd ik nu voor de derde keer op rij op deze supermooie plek geopereerd, want Rijnstate Clinics maakt ook gebruik van een prachtig, fijn extern OK-complex. Heerlijk groene ligging, persoonlijk, warm en altijd hetzelfde team. Daar ga ik heel goed op. Drie keer is scheepsrecht dus ik trakteerde op Gelderse Verleiding, koos nog één keer voor 'Goodness of God' als muziekje op de OK, nam afscheid en kreeg een verrassing waarbij anesthesioloog, verpleegkundigen en de directeur nog wat liefs voor me hadden opgeschreven. Nou, daar moet je toch even een traantje van wegpinken (vooral als je onder narcose bent geweest 🤪). Ruim anderha...

Meer lezen

Blog 57: lipofilling ronde 4

Een gouden strik hangt te pronken aan de statige voordeur van deze omgebouwde villa. Hoewel het van zichzelf al een plaatje is om te zien. Na twee keer ziekenhuis, heb ik nu voor de tweede keer het voorrecht hier geopereerd te worden voor m'n reconstructietraject. Je moet er zelfs aanbellen. Een verpleegkundige doet open en laat net twee mensen naar buiten. Het gaat hier altijd vlot. Ze is een oude rot in het vak, - zoals de meesten hier is me opgevallen - en ik herken haar gelijk. Pfff. Dat helpt dus ook. Direct volgt de intake. Ze maakt nog een grapje over de vorige keer, toen ik wat beroerd uit de narcose kwam en het '9 tot 5-rooster' in de war stuurde. De anesthesiemedewerker bleef om te helpen, omdat ze anders alleen zou zijn geweest. Ook die ruimte is er. Ze hadden me in een rolstoel op het terras gezet en op verzoek vol gegooid met bouillon, zodat ik niet flauw zou vallen. Wat een schatten. Het is al zes maanden geleden, maar ze weet het nog. Ook dat helpt. Al kun j...

Meer lezen

Blog 55: Life goes on

Het wordt wel juni waarschijnlijk voor lipofilling ronde 3. Juni. Geen april dus. Dat duurt nog heel lang. Garanties dat ik kan zwemmen in de zomervakantie heb ik dus ook niet. De ontsteking van een paar weken geleden is weg met dank aan de antibiotica en de chirurg was tevreden vanmorgen, maar ze wil het rust geven. 'Ik kan het maar 1 keer goed doen', zei ze. En ik vind het eigenlijk niet zo erg, geloof ik. Even een poosje rust. Hoop ik. Life goes on. Maandagmiddag kreeg ik m'n diploma van de incompany-opleiding van m'n werk. Echt een feestje. Trots. Vrijdag trouwt m'n schoonzusje en zijn we ceremoniemeesters. Nog een feestje. Dinsdag heb ik m'n halfjaarlijkse controle. Even bijpraten met m'n grote vriend. Ook een feestje. Ja echt. Dus eigenlijk wil ik gewoon dankbaar zijn. Vanmorgen toen ik naar de auto liep, zag ik een regenboog. En het raakte me. Want dat was heel lang geleden. In m'n hoofd, maar ook in de lucht. Hoop. Trouw. Rust. Het is maar op 1...

Meer lezen

Mamma Share

Zoeken in deze blog