Doorgaan naar hoofdcontent

Blog 21 - Positief

Gisteren zat ik op de Dagbehandeling aan de chemo, toen ik een bijzonder geluid hoorde. Iets wat ik nog nooit op de Dagbehandeling had gehoord en wat je daar ook eigenlijk niet wílt horen.
Het was een huilende baby. Echt nog een kleintje. Dat hoorde ik gelijk. Ik kon mijn oren niet geloven en besloot 'naar de wc' te gaan om even te checken. Direct achter mij bleek een heel jong stelletje te zitten met een baby van zes weken oud. Mama had kanker. Tijdens de zwangerschap ontdekt. Ze gaf haar dochtertje de fles terwijl ze aan het infuus zat. Ze had net zo'n mutsje op als ik. Een twintiger, heel positief en de prognose ook. Gelukkig. Maar het trof me enorm en ik voelde me gelijk bejaard.

Relativeren. Op zo'n moment vind ik dat niet meer zo moeilijk. En dankbaar zijn is een eitje. 

Aan het einde van dit kanker-halve-jaar ben ik aan het terugkijken. De tijd is zo snel gegaan. Er is erg veel gebeurd, gevoeld, gedaan en wat ben ik dankbaar voor hoe alles verlopen is. Ik was er snel bij, heb een goede prognose, ben snel geopereerd en ben ontzettend goed door de chemo's gerold. Het is ongelofelijk... Maar het was ook pittig. En spannend. En emotioneel. En verdrietig. En eng. 

Alles heeft altijd twee, of meer, kanten, denk ik. En dat kunnen zien, is niet altijd makkelijk. Soms moet ik mezelf er toe dwingen om ook op de positieve dingen te letten. En het is afhankelijk van je karakter hoe je ergens in staat. Maar dit voorval, met dat kleine baby'tje op de Dagbehandeling, zette me echt weer even aan het denken. De moeder was strijdlustig, positief. En dat is ook de houding die ik het afgelopen half jaar veel heb gezien bij lotgenoten. 'Positief blijven' is een oneliner die vaak langskomt. En o, wat hebben we ondervonden, dat dat waar is. 

Keuze
In die zin hebben we ook een keuze, die we eigenlijk heel vaak niet maken. Hoe komt het toch, dat we altijd meer oog lijken te hebben voor alles wat niet leuk is, niet tof, niet goed, niet positief, niet dat wat we willen, niet snel genoeg en ga zo maar door? Waarom blijft een negatieve opmerking langer hangen dan een compliment en hakt hij er dieper in? Om dan positief te blijven, blijkt echt een keuze. Soms puur rationeel, omdat het er gevoelsmatig echt niet in gaat. 

Zondag liepen we een rondje om Zeumeren, een recreatieplas in Voorthuizen. De lucht was blauw met daarnaast allerlei tinten grijs. Af en toe een zonnetje, maar ook een dreigende lucht. Toen dacht ik er nog aan. Want ik had kunnen denken 'wat een mooi weertje, heerlijk zeg, die zon met die blauwe lucht. Het steekt zo prachtig af naast dat grijze'. Maar ik dacht vooral 'grut, laten we maar doorlopen. Het ziet er grijs uit en voor je het weet is de zon verdwenen, staat het te storten en worden we kletsnat.'

Dankbaar zijn en positief blijven is een soort levenskunst, lijkt het wel. Een kunst, want het gaat lang niet altijd vanzelf. Maar het helpt. Echt. Negatief en pessimistisch zijn, verandert namelijk totaal niks aan de situatie. Het levert vooral op, dat je je (nog) rotter gaat voelen, dat de bergen nog hoger lijken of de dalen nog dieper. Maar het verandert niks ten positieve aan je situatie. 
Ik geloof echt en heb gemerkt, dat het omgekeerde wél wat oplevert. Als je ervoor kiest om dankbaar te zijn en bewust de positieve dingen te benadrukken, ook al is dat te midden van een heleboel ellende, voel je je lichter, beter en hoopvoller. Wetenschappelijk onderzoek heeft zelfs uitgewezen dat dankbaarheid zorgt voor meer geluk, veerkracht en dat het je kan helpen in depressies. 

Deze tekst uit Filippenzen 4 vers 6 en 7 is het afgelopen half jaar zo ontzettend veel langsgekomen. En er zijn nog meer pareltjes die ik ontdekte, allemaal in één Bijbelgedeelte...

Wees blij

4Jullie moeten blij zijn, omdat jullie bij de Heer horen. Ik zeg het nog eens: Wees altijd blij. 5Laat iedereen merken dat jullie vriendelijk zijn. En bedenk goed: de Heer is dicht bij ons. 6Maak je geen zorgen, maar vraag God alles wat je nodig hebt. Bid tot God, wat er ook gebeurt. En dank hem altijd.

7Dan zal God zijn vrede aan jullie geven. Dat is een vrede die geen mens ooit gekend heeft. Die vrede zal jullie gevoel en jullie gedachten beschermen tegen al het kwaad. Want jullie horen bij Jezus Christus.

Vergeet mijn lessen niet

8Vrienden, tot slot wil ik zeggen waar jullie je mee bezig moeten houden. Houd je bezig met alles wat waar is, alles wat respect verdient, alles wat goed is en zuiver, alles wat het waard is om van te houden en alles wat eer verdient. Dat betekent in het kort: doe wat goed is en waarvoor je respect krijgt.


Wauw, wat een ontzettend mooie, positieve woorden en wat een beloftes. Zo praktisch en bemoedigend. En ik hoef het niet alleen te doen. Gelukkig maar ❤.





Reacties

Populaire posts van deze blog

Blog 58: The End

Beurs, maar blessed! De allerlaatste keer: de vijfde operatie van m'n reconstructietraject. Finally. En dubbel feest: in de vroege ochtend kreeg ik nog een telefoontje van mijn lieve oncologisch chirurg met een goede scan-uitslag! Dus helemaal happy samen met Jan Paul naar Kliniek Rijk van Nijmegen in Groesbeek . Na de eerste twee keer ziekenhuis werd ik nu voor de derde keer op rij op deze supermooie plek geopereerd, want Rijnstate Clinics maakt ook gebruik van een prachtig, fijn extern OK-complex. Heerlijk groene ligging, persoonlijk, warm en altijd hetzelfde team. Daar ga ik heel goed op. Drie keer is scheepsrecht dus ik trakteerde op Gelderse Verleiding, koos nog één keer voor 'Goodness of God' als muziekje op de OK, nam afscheid en kreeg een verrassing waarbij anesthesioloog, verpleegkundigen en de directeur nog wat liefs voor me hadden opgeschreven. Nou, daar moet je toch even een traantje van wegpinken (vooral als je onder narcose bent geweest 🤪). Ruim anderha...

Blog 57: lipofilling ronde 4

Een gouden strik hangt te pronken aan de statige voordeur van deze omgebouwde villa. Hoewel het van zichzelf al een plaatje is om te zien. Na twee keer ziekenhuis, heb ik nu voor de tweede keer het voorrecht hier geopereerd te worden voor m'n reconstructietraject. Je moet er zelfs aanbellen. Een verpleegkundige doet open en laat net twee mensen naar buiten. Het gaat hier altijd vlot.  Ze is een oude rot in het vak, - zoals de meesten hier is me opgevallen - en ik herken haar gelijk. Pfff. Dat helpt dus ook. Direct volgt de intake. Ze maakt nog een grapje over de vorige keer, toen ik wat beroerd uit de narcose kwam en het '9 tot 5-rooster' in de war stuurde. De anesthesiemedewerker bleef om te helpen, omdat ze anders alleen zou zijn geweest. Ook die ruimte is er. Ze hadden me in een rolstoel op het terras gezet en op verzoek vol gegooid met bouillon, zodat ik niet flauw zou vallen. Wat een schatten. Het is al zes maanden geleden, maar ze weet het nog. Ook dat helpt. Al kun j...

Blog 55: Life goes on

Het wordt wel juni waarschijnlijk voor lipofilling ronde 3. Juni. Geen april dus. Dat duurt nog heel lang. Garanties dat ik kan zwemmen in de zomervakantie heb ik dus ook niet. De ontsteking van een paar weken geleden is weg met dank aan de antibiotica en de chirurg was tevreden vanmorgen, maar ze wil het rust geven. 'Ik kan het maar 1 keer goed doen', zei ze. En ik vind het eigenlijk niet zo erg, geloof ik. Even een poosje rust. Hoop ik. Life goes on. Maandagmiddag kreeg ik m'n diploma van de incompany-opleiding van m'n werk. Echt een feestje. Trots. Vrijdag trouwt m'n schoonzusje en zijn we ceremoniemeesters. Nog een feestje. Dinsdag heb ik m'n halfjaarlijkse controle. Even bijpraten met m'n grote vriend. Ook een feestje. Ja echt. Dus eigenlijk wil ik gewoon dankbaar zijn. Vanmorgen toen ik naar de auto liep, zag ik een regenboog. En het raakte me. Want dat was heel lang geleden. In m'n hoofd, maar ook in de lucht. Hoop. Trouw. Rust. Het is maar op 1...